Μέχρι εκεί πάει. Παραπέρα, αδύνατον. Αυτό είναι το ηλικιακό όριο, το ανώτατο μάλιστα, στο οποίο έκαστος θα πρέπει να έχει εκπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος των στόχων και των ονείρων του. Μετά... φασκελοκουκούλωσ' τα. Κάπου εκεί είναι που ριζώνει βαθιά η ρουτίνα. Που δεν επιτρέπει και πολλά πολλά. Δύσκολα τότε θα κάνεις το παραπάνω βήμα, πόσο μάλλον το παραπάνω άλμα.
Αφορμή για αυτό το αρθράκι μου έδωσε το γεγονός ότι βλέπω κάθε Τρίτη, στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου, κάποια άτομα να μου στερούν μία βδομάδα από τον χρόνο που έχω. Και αν την πρώτη φορά είχα 5 χρόνια μπροστά μου να μαζέψω τα ασυμμάζευτα, και τελικώς τα κατάφερα, τώρα έχω μόλις 2 μήνες.
Και εξοργίζομαι να βλέπω άτομα να έχουν πατήσει τα 30, να έχουν ήδη στερέψει από όνειρα, και να κυνηγάνε να διαλύσουν τα δικά μου. Ναι "φίλε" μου.. Το καταλαβαίνω. Νιώθεις ότι το έχασες το τρένο και τώρα ψάχνεις να κρατήσεις τα κεκτημένα, μήπως και σώσεις τα προσχήματα. Αλλά τα δικά μου όνειρα δεν θα μου τα στερήσεις ούτε εσύ, ούτε οι ομοϊδεάτες σου, που έχετε χάσει την έννοια του πανεπιστημίου.
Το πανεπιστήμιο δεν σου προσφέρει δουλειά, δεν σου προσφέρει φαγητό. Σου προσφέρει τα μέσα, τα όπλα, τις γνώσεις, τις ιδέες, την λογική, τους διευρυμένους ορίζοντες για να τα πετύχεις όλα αυτά. Και έτσι όπως το έχετε καταντήσει, και αυτά τα προσφέρει λειψά, ευτυχώς για όσους δεν ενδιαφέρονται. Όσοι ενδιαφέρονται, όλα αυτά τους παρέχονται απλόχερα.
Ευτυχώς όμως, μα σε 2 μήνες, μα σε έναν χρόνο, θα έχω απαγκιστρωθεί από τα χούγια σας, και θα έχω όλον τον χρόνο μπροστά μου, να κυνηγήσω τα όνειρά μου, σε πείσμα όλων των εμποδίων και δυσκολιών που προέκυψαν. Μέχρι τότε Hakuna Matata. No worries. Μόνο προσπάθεια.
