Το ερώτημα είναι: "Εξακολουθεί να είναι;"
Πολλές συζητήσεις έχω ακούσει και σε πολλές έχω συμμετάσχει, σχετικά με τον ρόλο το Θεού στην δημιουργία, και στην πορεία της ανθρωπότητας και του κόσμου γενικότερα. Για τον ρόλο Του στην διάρκεια της ζωής και του θανάτου κάποιου ανθρώπου, για τον ρόλο Του στην αέναη κίνηση των πλανητών, για τον ρόλο Του στην δημιουργία των διαφόρων ειδών. Θυμάμαι στο λύκειο μας λέγαν ότι η θρησκεία και η επιστήμη δεν έρχονται σε σύγκρουση. Απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα. Η θρησκεία απαντά στο ερώτημα "Ποιος έφτιαξε τον κόσμο", ενώ η επιστήμη απαντά στο ερώτημα "Πώς φτιάχτηκε ο κόσμος". Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι οι θεολόγοι παίζουν με της λέξεις, για να δικαιολογήσουν τις σπουδές τους. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να απαντήσει ότι ο Θεός έπλασε τον κόσμο με τα "χέρια" Του, ή με την σκέψη Του. Προσωπικά νομίζω ότι η αλήθεια είναι κάπου στην μέση.
Ο Θεός δεν έπλασε κανέναν κόσμο. Ο θεός δεν έπλασε κανέναν ζωντανό οργανισμό. Πολύ πιθανό να μην τα είδε καν όλα αυτά τα κατορθώματά Του. Ο Θεός εμπνεύστηκε τους ΚΑΝΟΝΕΣ, στο μεγαλύτερο παιχνίδι που δημιουργήθηκε ποτέ. Θέσπισε τους φυσικούς νόμους που ισχύουν σήμερα, τους χημικούς, τους βιολογικούς, τους αστρονομικούς κλπ. Όλα αυτά τα έκανε "6 μέρες" πριν το Big Bang (για να μην κατηγορηθούμε ότι απαρνούμαστε τελείως την θρησκεία). Και την 7η μέρα απελευθέρωσε το παιχνίδι και ξεκουράστηκε. Σύμφωνα με αυτούς τους νόμους δημιουργήθηκε η μέρα και η νύχτα, οι πλανήτες, η ζωή και ό,τι άλλο μας περιβάλλει.
Από τότε πιστεύω έχει πάψει να ασχολείται.
Και εμείς πρέπει να ανακαλύψουμε μόνοι μας τους νόμους αυτούς. Οι οποίοι όμως είναι και καθολικοί. Ισχύουν για οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Οι ίδιοι νόμοι που διέπουν την δική μας ζωή, διέπουν και την ζωή των υπολοίπων ζώων. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για τον θάνατο. Θεωρώ πολύ εγωιστική λοιπόν την σκέψη ότι ο άνθρωπος, αν ζήσει ενάρετα θα περασει την μεταθανάτια ζωή του στον παράδεισο, ενώ αντίθετα στην κόλαση. Αυτές είναι ιδέες που πολύ σωστά υπάρχουν, προκειμένου να βάζουμε κάποια όρια στους εαυτούς μας. Δεν είμαι όμως τόσο εγωιστής για να πιστεύω ότι ο θάνατος του πιο αιμοβόρου αρπακτικού διαφέρει από τον δικό μου.
Και στην προσπάθειά μας αυτή να καταλάβουμε τους κανόνες του παιχνιδιού, κάνουμε λάθη, τα διορθώνουμε, προοδεύουμε, βελτιωνόμαστε, εξελισσόμαστε. Και βαδίζουμε προς την λήξη του παιχνιδιού. Ίσως τότε να επέμβει ξανά ο Θεός προκιμένου να μας αξιολογήσει, εμάς ή το νέο ανθροπόμορφο είδος που θα έχει εξελιχθεί τότε.
Μέχρι τότε, έχουμε πολλά να μάθουμε, να ανακαλύψουμε και να καταλάβουμε. Και μέχρι τότε ο Θεός ξεκουράζεται.
Hakuna Matata όμως. Έχουμε πολύ χρόνο μέχρι τότε, πολλές ζωές..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου